Anne Oldum Ben :)

Evlenmeden önce konuşmak ne kadar kolaydı, yorum yapardım herkese ‘’ ben asla böyle yapmam’’ ya da ‘’ benim bebeğim bunu yaparsa…’’ gibi. Ancak anne olduktan sonra her şey bambaşka oldu. Ne kadar zormuş en ufak şey hakkında bile karar vermek. Bebeğim ek gıdaya geçecek eyvah ne yapacağım diye panikleyen biri var içimde. Kabak yesin yok yok havuç yesin, olmaz ya alerji yaparsa diye sebzeler arasında hiç yaşamadığım bir mücadele başlattım. Neredeyse hepsi birden dile gelip isyan edecekler bana yeter artık diye. Tabii bu durumda dayanamayıp, engin tecrübeleri ile büyükler devreye giriyor. Ama size bir sır vereyim mi, inanın söz konusu minik bebeğiniz ise hiç kimse size güven veremiyor. Ancak bu his, enerji tükenip, işin içinden çıkamadığınız zaman bambaşka bir hale bürünüp ‘’evet evet beni onlar büyüttü en iyisini bilirler’’ demek zorunda bırakıyor. İşin garip tarafı anne olmak aynı zamanda o minik bedenin aklı da olmakmış… Onun yerine düşünmek, onun yerine konuşmak her şeyi onun yerine yapmakmış. Ben bu sıfatı almadan önce ‘’ biz acıktık’’ ya da ‘’uyuyoruz’’ gibi konuşan annelere çok gülerken oğlum sünnet olduktan sonra kontrol için gittiğim hastanede hemşireye ‘’ biz sünnet olduk da….’’ dedim ve o an dünyam başıma yıkıldı. Demek ki neymiş eski bir deyim ile bekara konuşmak kolaymış işte gerçek bu.